11ο ΤΕΥΧΟΣ ...''στην ΚΡΗΤΗ...στ΄ΑΝΩΓΕΙΑ...''

‘’ σαν το σπίτι μας’’

                                
    Μια εκδρομή που ξεκινάει με τις καλύτερες προϋποθέσεις, καλή παρέα, χαρούμενη διάθεση και εκείνο το ‘’δε-μας-σταματάει-τίποτα’’ συναίσθημα  που μας κυριεύει όλους μας. Δεν πτοούσματε ούτε στιγμή. Σεισμοί; Δυνατοί άνεμοι; Θαλασσοταραχές; Χαμηλές θερμοκρασίες; Ναι, τα περάσμε όλα και κάπως έτσι φτάσαμε στην Κρήτη! Ότι και να πεις γι’ αυτό το νησί είναι λίγο. Εντύπωση μας έκανε η φιλοξενία και η προθυμία των ανθρώπων του νησιού να μας παρέχουν οτιδήποτε χρειαστούμε. Μας έκαναν να νιώσουμε ‘’ σαν το σπίτι μας’’ και να πάρουμε μια γεύση από Κρήτη. Τόσο οι δήμαρχοι των Χανίων και των Ανωγείων όσο και οι κάτοικοι κάθε περιοχής που επισκεφτήκαμε, μας ανοίχθηκαν, μας διηγήθηκαν την ιστορία τους και μας μετέδωσαν την αγάπη τους για τον τόπο τους. Γιατί οι Κρητικοί το τόπο τους τον αγαπάνε και τον πονάνε. Ένα άλλο γεγονός που αξίζει να σημειωθεί για αυτούς τους ανθρώπους είναι πως δεν λένε όχι στο γλέντι! Και τους χορούς μας είχαμε και τις ρακές μας. Μας κεράσανε και τις μαντινάδες μας υπό την συνοδεία κρητικής λίρας πάντα  και γενικότερα γλεντήσαμε. Γιατί σε μια τέτοια εκδρομή πέρα από την αποστολή του περιοδικού, η συναναστροφή με τους κατοίκους κατέχει την τιμητική της, τόσο στην μνήμη μας όσο και στις καρδιές μας!
Βαρβέρη Γωγώ Γ1

1

....με αμέτρητες αξίες!!!!

Μια εμπειρία που σίγουρα όλοι μας θα θυμόμαστε για μια ζωή. Μια «εκδρομή» όχι και τόσο συνηθισμένη. Μία ομάδα-παρέα δεμένη, σε ένα μέρος με εκπληκτική ιστορία, με ανθρώπους φιλόξενους, εγκάρδιους και ερωτευμένους με τον τόπο τους. Γιατί πέρα από τα βράδια μας που περνούσαμε πραγματικά υπέροχα, πήραμε και πράγματα πολύ βαθύτερα. Ακούσαμε ανθρώπους «γραφικούς» που η ζωή τους αποτελεί μάθημα για τον καθένα μας. Ανθρώπους που μπορεί να μην βγάλανε το δημοτικό αλλά ξέρουν να είναι άνθρωποι. Που ξέρουν από μουσική που τραγουδούν που γνωρίζουν τον τόπο τους και την ιστορία του καλύτερα από κάθε ιστορικό που έχουν διαβάσει Σωκράτη και είχαν την μόρφωση ψηλά στα μάτια τους σε περίοδο πόλεμου που προσπαθούσαν να διαβάσουν και ήταν απίστευτα δύσκολο. Απλά είναι αληθινοί αυθόρμητοι γενναιόδωροι και με αξίες και αμέτρητες εμπειρίες και αναμνήσεις που ποτέ δεν ξεχνούν και ας πονάνε. Γελάσαμε με την καρδιά μας, διασκεδάσαμε, μάθαμε και προσθέσαμε ακόμα ένα λιθαράκι στο κάστρο της ζωής μας. Ένα μεγάλο ευχαριστώ λοιπόν στην παρέα, στους καθηγητές που στηρίζουν αυτή μας την προσπάθεια και σε όσους έμειναν πίσω δουλεύοντας για το περιοδικό μας.

Φαίη Βέβη-Γ1

Κυρία Ζουμπουλία..αδελφή του ΝΙΚΟΥ ΞΥΛΟΥΡΗ...’’οι μικροί χώροι βγάζουν τους μεγάλους!!!’’

Επίσκεψη στο σπίτι του Νίκου Ξυλούρη
Είναι, ανάμεσα σε άλλα, γνωστή η Kρήτη για την "παραγωγή σημαντικών προσωπικότητων" όπως  αυτή του Νίκου Ξυλούρη. Στην ολιγοήμερη λοιπόν παραμονή μας στην Κρήτη επισκεφτήκαμε το σπίτι του στο οποίο μας ξενάγησε η αδελφή του, μια απίστευτα ζεστή και φιλόξενη παρουσία.Τιμή για όλους μας να "οσμισθούμε" και να "αγγίξουμε" τη ζωή αυτού του μεγάλου καλλιτέχνη.

…’’οι μικροί χώροι βγάζουν τους μεγάλους!!!’’''...για να είσαι εδώ πρέπει να έχεις καλή καρδιά για να τους υποδέχεσαι!!!''
-Κυρία Ζουμπουλία,μιλήστε μας για τον αδελφό σας, τον αείμνηστο Νίκο Ξυλούρη!
 Ο Νίκος ήταν από τους καλύτερους καλλιτέχνες.Έφυγε απο το χωριό 15 χρονών.  Έμαθε από μικρός,τελείωσε το δημοτικό  σχολείο εδώ και ήταν ο νους του στο τραγούδι και στο ταλέντο.Ο πατέρας μας δεν ήθελε να απασχοληθεί ο Νίκος με το τραγούδι γιατί θα ξενυχτούσε. Όμως, μια μέρα που είχε  πάει στο σχολείο ρώτησε τον δάσκαλο για τον Νίκο και εκείνος του είπε «Κύριε Ξυλούρη να του πάρετε μία λύρα και αυτός έχει χρυσή φωνή,  θα βγει στα ουράνια να κάτσει με τη φωνή του». Και τελικά, ο δάσκαλος του ερμήνευε και  ο Νίκος μία λύρα,ήταν 15 χρονών τότε και σε ένα μήνα έμαθε τα τραγούδια μόνος του ον χωρίς να περιμένει την βοήθεια κάποιου συνθέτη. Όλα μόνος του τα έμαθε. Έτσι έμεινα εγώ εδώ και συντηρώ αυτό το χώρο όσο μπορώ και  έρχεται ο κόσμος και τους κερνάω κάτι και άλλοι κλαίνε άλλοι φωνάζουν και κουβαλούν φωτογραφίες και ποιήματα. Μια μέρα ήρθε ένα παιδί δέκα  χρονών και ζωγράφισε την λύρα του και λέει ''εγώ μπορεί να είμαι μόνο δέκα χρονών αλλά θα σε ακούω για πάντα''. Όλα τα δωμάτια είναι γεμάτα με φωτογραφίες  μόνο τα ταβάνια δεν έχω γεμίσει.Και πήγε ο Νίκος 15 χρονών στο Ηράκλειο και τραγουδούσε και πήγε και τον άκουσε ο Μαρκόπουλος και τον πήρε στην Αθήνα και τότε έβγαλε το «ράβε ξύλωνε».Έγινε μεγάλη επιτυχία.Αργότερα πήγε στο  Πολυτεχνείο και τραγούδησε την «Ξαστεριά» και όλοι του έλεγαν να βγει από την πίσω πόρτα αλλά ο Νίκος δεν  φοβήθηκε .Όμως φοβήθηκε την αρρώστια γιατί είχε πολύ καιρό βήχα αλλά δεν ήθελε να πάει στο νοσοκομείο και μέσα σε εννιά μήνες πέθανε...

                                                                              
              

11ο ΤΕΥΧΟΣ....μιλήσαμε με τον Δήμαρχο Ανωγείων κ.Σωκράτη Κεφαλογιάννη

Θα θέλαμε να σας ευχαριστήσουμε που δεχτήκατε την πρότασή μας και είμαστε  στον όμορφο τόπο σας σήμερα.Μιλήστε μας λίγο για σας και τη δράση σας στο Δήμο Ανωγείων.
 Είναι τιμή για εμάς που είστε στο τόπο μας. Να σας πω ότι είμαι συνάδελφος εκπαιδευτικός, είμαι καθηγητής πληροφορικής στο ΕΠΑΛ Μοιρών, εκεί είναι η οργανική  μου θέση.Ασχολήθηκα με την αυτοδιοίκηση στις εκλογές του 2006 και είμαι δήμαρχος από το 2007.

Μιλήστε μας για το ιστορικό κομμάτι που αναφέρεται στο ολοκαύτωμα των Ανωγείων;
  Eνα από τα κορυφαία γεγονότα  που είχαμε  να αντιμετωπίσουμε στο Δήμο μας να προστατεύσουμε, να αναδείξουμε και να διαδώσουμε ήταν το ολοκαύτωμα των Ανωγείων. Όχι όμως το ολοκαύτωμα σαν μια ανάμνηση, το ποιός ήταν το καλό παλικάρι ή ποιός ήταν ο πιο δυνατός άνδρας ή ποιός πολέμησε πιο πολύ για τον τόπο μας, όπως και άλλοι πολέμησαν τον τόπο τους, αλλά κυρίως πώς τα στοιχεία αυτά θα μπορούσαν να αποτελέσουν χρηστικά εργαλεία, ας το πούμε έτσι, για την αντιμετώπιση των σύγχρονων προβλημάτων.
Ένα λοιπόν στοιχείο ήταν το ολοκαύτωμα, το οποίο έχει μια σημαντική διαφορά με τα άλλα ολοκαυτώματα, που ίσως έχετε επισκεφτεί. Την ημέρα του ολοκαυτώματος του χωριού, σκότωσαν 150 γυναικόπαιδα, άνδρες που εγκλώβισαν μέσα στο χωριό και τους εκτέλεσαν. 
Στις 13 Αυγούστου, αποφάσισαν οι Γερμανοί με διοικητή τον Μίλερ, από τα Χανιά, την ολοκαύτωση των Ανωγείων. Διάταξε, την ισοπέδωση και την εκτέλεση, παντός άρρενος Ανωγειανού, όπως έγραφε, όπου και αν βρεθεί και σε απόσταση ενός χιλιομέτρων έξω από αυτό.
Η διαταγή των Ανωγείων  ήταν σαφής '' ...επειδή η πόλη των Ανωγείων υπήρξε κέντρο αντικατασκοπείας, επειδή τα Ανώγεια......διατάσσομαι την ισοπέδωσή του'' .
Για μας ήταν ένας τίτλος τιμής, διότι ο ίδιος ο εχθρός έλεγε τι κάναμε και γιατί τους καίμε. Ο Ανωγειανός επανήλθε μετά στον τόπο του, γιατί τον αγαπούσε, σε ένα ερειπωμένο πλέον τόπο, που ούτε οδική πρόσβαση ποιότητας υπήρχε, ούτε οι βασικές υπηρεσίες, νερό, χρήματα, αλλά αγαπούσαν τον τόπο τους και ήθελαν να τον ξαναστήσουν. Θα σας πω και αυτό. Πιστεύω ότι η αγάπη του ΄Ελληνα για τον τόπο του αυτό θα ξαναστήσει τη χώρα  που λέγεται Ελλάδα και έτσι θα πορευτούμε....

ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟ 11ο ΤΕΥΧΟΣ!!!

11ο ΤΕΥΧΟΣ ....ΑΝΩΓΕΙΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑ...Κρήτη… όλα μαγικά.

 
         Κρήτη… ένα υπέροχο νησί, ένας ολόκληρος πολιτισμός.Αξιοθέατα, μνημεία,θάλασσες, άνθρωποι… όλα μαγικά. Κάτοικοι με εμπειρίες, με αναμνήσεις, με αγάπη για την πατρίδα τους ακούστηκαν και μας έδειξαν ότι αν έχεις καρδιά, πάθος, πίστη  καταφέρνεις τα αδύνατα. Πιστεύω πως αυτές οι τρεις μέρες στην όμορφη Κρήτη, μας έκαναν να αντιληφθούμε πως όλες οι δύσκολες μέρες ξεπερνιούνται και πάντα μένουν αθάνατες οι όμορφες, συναρπαστικές στιγμές. Η Κρήτη ήταν απλά ένα ευχάριστο ταξίδι που μας πρόσφερε γοητευτικές αναμνήσεις και ταυτόχρονα γνώση για τον πολιτισμό και την ιστορία της μέσω ξεναγήσεων και αποστολών.

Πλέον, μπορώ να πω με χαρά ότι η αποστολή ολοκληρώθηκε και θα τη ξεφυλλίσετε στο τεύχος αυτό…

  Γράφει η Μιχαλοπούλου Πολυξένη-B4

.....ΑΝΩΓΕΙΑ ΚΡΗΤΗΣ...ΑΦΙΕΡΩΜΑ....ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ στο 11ο ΤΕΥΧΟΣ!!!!!

Γεια σου όμορφη Κρήτη!
26/01/12

Επιτέλους, ήρθε η μέρα.. φεύγουμε για την Κρήτη!!! Όλα είναι έτοιμα, έχουμε συγκεντρωθεί στο σχολείο, το πούλμαν έχει ήδη φτάσει, έχουμε φορτώσει και το μόνο που μας καθυστερεί απ’ το ν’ αρχίσουμε το ταξίδι μας είναι ο κ. Κορύλλος (μ’ αρέσει που μας τόνισε να είμαστε στην ώρα μας και τελικά αυτός είναι που έχει αργήσει).                                                    
Στο πλοίο: οι καμπίνες αν και μικρές, είναι πανέμορφες κανείς δεν έχει όρεξη να κοιμηθεί γι’ αυτό τριγυρίζουμε και τελικά ανεβαίνουμε στο κατάστρωμα. Κιθάρες+κρύο+τραγούδια  παραφωνία στο full…
27/01/12
  Φτα-φτα-φτάσαμε!! Αποβιβαζόμαστε, μπαίνουμε στο πούλμαν και φεύγουμε κατευθείαν για την πόλη. Μια μικρή βόλτα στα Χανιά και ύστερα επισκεπτόμαστε το δήμαρχο, με τον οποίο συζητάμε και την αφιερωμένη στο Βενιζέλο βιβλιοθήκη του δημαρχείου. Ύστερα πάμε στο σπίτι του Ελ. Βενιζέλου. Σωστό αρχοντικό! Αν και οι φωτογραφίες απαγορεύονται, οι φωτογράφοι μας με τη βοήθεια της ΑΡΧΙΣΥΝΤΑΚΤΡΙΑΣ και των ηχητικών της εφέ καταφέρνουν και αποθανατίζουν τις στιγμές και το μέρος. Το πιο ενδιαφέρον όμως είναι τα αυτοκίνητα εποχής που βρίσκονται στο γκαράζ του σπιτιού. Πωπω…. γιατί έχω όμως την αίσθηση ότι ακόμα και το σπίτι του Βενιζέλου κουνάει (άτιμα καράβια); Φύγαμε για τους τάφους της οικογένειας. Όμορφο μέρος, πάρκο για την ακρίβεια, με υπέροχη θέα, μες στα δέντρα και τα λουλούδια είναι. Τελευταία επίσκεψη για σήμερα, ξενάγηση στην παλιά και κατεστραμένη πόλη των Χανίων. Κουραστικό να κατεβαίνεις απ’ το πλοίο με ναυτία και να τρέχεις στα αξιοθέατα της περιοχής, αλλά τουλάχιστον άξιζε τον κόπο.  Μεσημέρι: ουφ.. φτάνουμε Ρέθυμνο, γρήγορα στο ξενοδοχείο για κανένα υπνάκο… Πλησιάζει βράδυ, τρώμε και ετοιμαζόμαστε για έξω. Συμπληγάδες το λένε το ρακάδικο, ωραία μουσική αλλά δυστυχώς καθόλου χώρος για χορό. Δεν πτοούμαστε όμως, η Φαίη κάνει την αρχή πάνω στην καρέκλα και εμείς συνεχίζουμε να χορεύουμε σ’ ένα μέρος 2x2. Ξεσηκώσαμε όλο το μαγαζί. Τραγουδάμε, πίνουμε, χορεύουμε και γενικά κάνουμε σαματά και δε σταματά…χαχαχα
28/01/12
  Το καταραμένο ξυπνητήρι δε χτύπησε… Επικρατεί ένας μικρός πανικός στο δωμάτιο 113, δεν προλαβαίνουμε να ετοιμαστούμε. Κρίμα χάσαμε και το πρωινό τώρα. Η μέρα μας αρχίζει με επίσκεψη στο παλιό κάστρο του Ρεθύμνου και ξενάγηση στην επίσης παλιά πόλη. Όμορφοι δρόμοι, πλακόστρωτα σοκάκια, μικρά τουριστικά μαγαζάκια, καθαρά πεζοδρόμια χωρίς αυτοκίνητα!!! Αχχ… Αθήνα δεν μας λείπεις καθόλου. Επιτέλους 3 ώρες μόνα μας, ελεύθεροι να κάνουμε ότι θέλουμε. Βόλτα, ψώνια, καφές με Γιώτα και Αλέξανδρο (φίλοι απ’ το Ρέθυμνο), χαλαρουήτα..!! Πίσω στο ξενοδοχείο οι κιθάρες και τα τραγούδια συνεχίζονται. Βραδάκι πλέον και είμαστε πανέτοιμοι για βόλτα. Μια ψιλοπαρεξήγηση χαλάει τη διάθεση όλων μας αλλά όλα αυτά ξεχνιούνται μόλις πάμε στο ρακάδικο ‘’Το κουκί και το ρεβύθι’’. Τυχαίο που πάλι εμείς ξεκινάμε τους χορούς και τα τραγούδια;; Αααα ρε Κεραμίδα με τη φωνάρα σου!!! Το κέφι ανάβει, έλα όμως που είναι ώρα να φύγουμε… Δεν πειράζει, συνεχίζουμε όλοι μαζί στο δωμάτιο του ξενοδοχείου μέχρι πολύ αργά το βράδυ (ή καλύτερα ξημερώματα). Ποιος φτιάχνει τέτοια ώρα βαλίτσες, άστα για το πρωί, ύπνο τώρα…29/01/12
  Άντε να σηκωθείς τώρα, μετά από τέτοια κούραση και ξενύχτι και να φτιάξεις βαλίτσες. Το χαζοξυπνητήρι πάλι δε χτύπησε (δικό μας λάθος όμως), τουλάχιστον προλάβαμε το πρωινό αυτή τη φορά. Γρήγορα, βιαστείτε, φεύγουμε για Ανώγεια. Πουλμανάκια, βουνά, στροφές και ζαλάδα. Ας το σταματήσει κάποιος να κατέβω… Επιτέλους φτάσαμε. Πρώτη στάση το σπίτι του Νίκου Ξυλούρη. Μας υποδέχεται θερμά η αδερφή του με ρακές. Μιλάει με αγάπη για τον αδερφό της αλλά και για ολόκληρη την οικογένειά της. Παντού στους τοίχους φωτογραφίες και αφίσες του. Ταλαντούχο σόι πάντως, σχεδόν όλα τους ασχολούνταν με τη μουσική. Φράση που αξίζει: ‘’Απ’ τα μικρά πράγματα βγαίνουν οι μεγάλοι άνθρωποι’’. Επόμενη στάση πολιτιστικό κέντρο Ανωγείων, συζητάμε με την υπεύθυνη για το περιβάλλον και την ιστορία του τόπου και μερικοί ηλικιωμένοι μας διηγούνται ιστορίες με τους Γερμανούς , τον πόλεμο και το πώς σώθηκαν και γλίτωσαν το θάνατο. Ώρα για φαγητό όμως και γι’ αυτό πάμε στην παραδοσιακή ταβέρνα ‘’Αροδαμός’’. Όχι να το παινευτούμε, αλλά πάλι εμείς αρχίζουμε το τζέρτζελο. Κλασσικά ο Σιδέρης με την κιθάρα, τραγούδια και κρητικοί χοροί (τουλάχιστον προσπαθούμε να τους χορέψουμε). Να ‘τος και ο Μανώλης με την λύρα και τις μαντινάδες του. Τελευταία δράση η συνέντευξη απ’ το δήμαρχο των Ανωγείων. Μας μιλά για τα προβλήματα της πόλης του, για τον τρόπο που προσπαθούν να τον αντιμετωπίσουν και φυσικά τα γεγονότα για τα οποία η περιοχή ανήκει στο δίκτυο μαρτυρικών πόλεων. Τι νύστα είναι αυτή είναι όχι από βαρεμάρα αλλά από αϋπνία και κούραση. Κλείνουν τα μάτια μου και πέφτει το κεφάλι μου, αλλά δεν είμαι και η μόνη!!! Πλησιάζει το τέλος. Γιατί πρέπει να φύγουμε, να γυρίσουμε πίσω στη μονότονη Αθήνα αφού περνάμε τόσο ωραία, γιατί; Βρισκόμαστε ήδη στο λιμάνι του Ηρακλείου. Επιβιβαζόμαστε, τακτοποιούμαστε στις καμπίνες και αρχίζουμε τις τρέλες. Μουσικές, φωνές και κρυφοκυνηγητό στους διαδρόμους του πλοίου. Το καράβι φεύγει. Τρέχουμε στο κατάστρωμα να δούμε για μία τελευταία φορά το μέρος που περάσαμε 3 υπέροχες ημέρες. Οι άνθρωποι μας χαιρετούν και ‘μεις ανταποδίδουμε, τα αυτοκίνητα μας ακολουθούν ως το τέλος της προβλήτας έχοντας στο τέρμα τη μουσική (τα γενέθλια του Ν. Σφακιανάκη). Γεια σου όμορφη Κρήτη! φωνάζω και οι διπλανές μου (Ελευθερίτσα+Κατερίνα) με κοιτούν με το στόμα ανοιχτό νομίζοντας πως θα πω ‘’γεια σας όμορφοι Κρητικοί’’…χαχαχα. Τι ξενέρωτοι που είναι αυτοί οι Αθηναίοι; Κανείς δεν ήταν στο λιμάνι του Πειραιά να μας αποχαιρετήσει, τέλοσπάντων.
30/01/12
  Μόλις επιστρέψαμε πίσω στην καθημερινότητα και την πλήξη. Ελπίζω ο κ. Κοσμάς να το εννοεί πραγματικά αυτό που είπε, ότι θα πάμε οπωσδήποτε ξανά στην Κρήτη. Είναι δυνατόν μέσα σε 3 μόνο μέρες να αγαπήσεις έναν τόπο, κι όμως αν περνάς τόσο καλά είναι. Πρώτο πράγμα που σκέφτομαι μόλις φτάνω σπίτι και παρατάω τις βαλίτσες μου είναι το ‘’Θέλω να πάω Κρήτη τώρα’’….!!!

Μασκότ της εκδρομής: μαξιλαράκι burger!!!
Αριάδνη Μουγιάκου-Β4

11ο ΤΕΥΧΟΣ

11ο ΤΕΥΧΟΣ 

ΜΟΛΙΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ!!!

ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ!!!!

Τα γράμματα των παιδιών προέρχονται από την εφημερίδα "Προσπαθώντας για το αύριο" που εκδίδει το σχολείο των φυλακών του Αυλώνα

• «Οχτώ ημέρες πριν από το δικαστήριο και δεν έχω όρεξη, δεν έχω μυαλό για τίποτα. Δεν βγαίνω από το κελί, δεν μιλάω σε κανέναν, είμαι μόνος μου με τις σκέψεις μου. Σκέφτομαι συνέχεια πώς θα πάει το δικαστήριο, τι θα κάνω αν καταδικαστώ και τι θα κάνω αν αποφυλακιστώ. Αυτό είναι που με σκοτώνει. Όταν σκέφτομαι τι θα έκανα αν ήμουν έξω… Φαντάζομαι τη μητέρα μου να κάθεται δίπλα μου. Με τους φίλους μου να διασκεδάζουμε όλοι μαζί. Θα έβλεπα κόσμο, όλων των ηλικιών, θα μύριζα τον καθαρό αέρα, θα χάζευα τη θέα της θάλασσας. Πολλές φορές προσποιούμαι ότι αποφυλακίζομαι. Αφήνω αυτή την πόρτα που με χωρίζει από την κοινωνία πίσω μου και τότε όλα αλλάζουν. Είμαι ελεύθερος, αισθάνομαι ότι πετάω, αγκαλιάζω τους δικούς μου και χαμογελάω από χαρά. Αλλά τώρα έρχεται πάλι η σκιά του δικαστηρίου. Όλα μου τα όνειρα κρίνονται από μία απόφαση - μία λέξη. Είδες τι σου κάνει ο πρόεδρος με μία λέξη! Σου λέει ένα “ισόβια” και πάνε όλα».

• 

  «Ποτέ δεν υπήρξα καλός μαθητής. Δεν έβρισκα ποτέ κάτι ενδιαφέρον στο σχολείο. Ήταν όλα τόσο “ξένα”. Ακόμα και οι γιορτές μου φαίνονταν βαρετές. Έχω αλλάξει πολλά σχολεία της Θεσσαλονίκης. Για την ακρίβεια… με διώχνανε. Θυμάμαι μόνο την ειρωνεία και την κοροϊδία των καθηγητών μου αλλά και την ταπείνωση που κάθε φορά ένιωθα μπροστά στους γονείς μου. Τώρα είμαι στη φυλακή και απ’ ό,τι φαίνεται θα μείνω για πολλά χρόνια ακόμη. Ξεκίνησα να πηγαίνω στο σχολείο της φυλακής απλώς για να φεύγω από μέσα. Ποιο είναι το περίεργο; Το αγάπησα!!! Στεναχωριέμαι όταν έρχεται το Σαββατοκύριακο και περιμένω να φτάσει η Δευτέρα με αγωνία μικρού παιδιού. Μου αρέσει που συναντώ και μιλάω με άτομα του “έξω” κόσμου. Μου αρέσει που κάθε μέρα ντύνομαι καλά, με καθαρά ρούχα. Μου αρέσει που νιώθω ότι οι δάσκαλοι νοιάζονται για μένα. Μου αρέσει που ρωτάνε τη γνώμη μου και μιλάω χωρίς να φοβάμαι. Μου αρέσει που μπορώ πάλι να εμπιστευτώ κάποιον»

---

«Είμαι Αλβανός. Ζω πολλά χρόνια στην Ελλάδα με την οικογένειά μου. Νιώθουμε όλοι μας περισσότερο Έλληνες απ’ ό,τι Αλβανοί. Αγαπάμε την Ελλάδα και δεν έχουμε σκοπό να επιστρέψουμε ποτέ πίσω. Όμως δικάστηκα σαν Αλβανός, όχι σαν άνθρωπος!!! Αν ήμουν Έλληνας, η ποινή θα ήταν μικρότερη. Είμαι σίγουρος. Αυτή τη στιγμή οι γονείς μου έχουν ξοδέψει στους δικηγόρους σχεδόν όλα τα χρήματα που έβγαλαν με σκληρή δουλειά τα χρόνια παραμονής τους στην Ελλάδα. Το εφετείο που έρχεται θα κοστίσει άλλη μια μικρή περιουσία σε όλους μας. Πώς μου ζητάτε λοιπόν να μην ασχοληθώ με την παρανομία μόλις βγω έξω; Έχω την υποχρέωση να επιστρέψω στους γονείς μου το γρηγορότερο δυνατό τα χρήματα που ξόδεψαν για μένα… Αυτό θα κάνατε και σεις που με κρίνετε!!! Η φυλακή δε σε σωφρονίζει… απλώς σου μαθαίνει να σκέφτεσαι διαφορετικά…». «Μη με ρωτάτε αν έχω τύψεις… Θα έπρεπε; Όχι λοιπόν!!! Δεν έχω!!! Πουλούσα ναρκωτικά. Εκτελούσα εντολές ανωτέρων, γιατί μόνο με αυτό τον τρόπο θα εξασφάλιζα τη δόση μου. Ποτέ όμως δεν ανάγκασα κάποιον να πέσει στις ουσίες. Πάντοτε είχα να κάνω με άτομα που από καιρό και με τη δική τους θέληση έπαιρναν ναρκωτικά. Γιατί λοιπόν να έχω τύψεις; Αν δεν αγόραζαν από εμένα, θα αγόραζαν από έναν σαν και μένα... Ίσως θα έπρεπε να νιώσω άσχημα απέναντι στους γονείς μου. Όμως ούτε αυτό αισθάνομαι. Και δεν είμαι σκληρός. Απλώς οι γονείς μου ποτέ δε στάθηκαν δίπλα μου. Δε με εμπιστεύτηκαν. Δεν ασχολήθηκαν σοβαρά με τα προβλήματά μου. Ακόμη και όταν έφερνα χρήματα στο σπίτι, πίστευαν ό,τι τους έλεγα χωρίς πολλές κουβέντες… Αν ήταν διαφορετικοί μαζί μου, ίσως να μην ήμουν τώρα εδώ. Τύψεις νιώθω μόνο απέναντι σε μένα, που δεν πρόσεξα τον εαυτό μου όσο θα έπρεπε. Έφτασα στον θάνατο από τα ναρκωτικά, πολλές φορές. Ζω από καθαρή τύχη!! Είμαι “καθαρός” εδώ και πολύ καιρό και θέλω να παραμείνω έτσι μέχρι να πεθάνω…».

• «Κάθε μέρα πρέπει να κάνω υπομονή με τα άτομα στον θάλαμο, με αυτόν που κοιμάται στο πάνω κρεβάτι, με το φύλακα που μετά το “ψαχτήρι” αφήνει πίσω του το χάος… Στη φυλακή για να επιβιώσεις πρέπει να δείχνεις δύναμη και κουράγιο καθημερινά. Έχουμε στερηθεί τα πάντα: Οικογένεια, αγάπη, έρωτα, ξενοιασιά, διασκέδαση, φροντίδα, χαρά... Έχουμε μπει μέσα παιδιά και θα βγούμε άνδρες!».

• «Είμαι κρατούμενος στη Φυλακή Ανηλίκων εδώ και αρκετό καιρό. Σε λίγο αποφυλακίζομαι και περιμένω να δω αν θα πάρω απέλαση. Τη δικιά μου τη ζωή την κατέστρεψαν με την απέλαση. Όταν ήρθα στην Ελλάδα ήμουν 7χρονών και τώρα είμαι 20. Με λίγα λόγια μεγάλωσα στην Ελλάδα, μιλάω ελληνικά, πηγαίνω σε ελληνικό σχολείο και όλοι μου οι φίλοι είναι Έλληνες. Μια μέρα μάς πέρασε η ιδέα να κλέψουμε ένα μηχανάκι, όπως και έγινε. Κλέψαμε το μηχανάκι και την ώρα που κάναμε βόλτα μάς έπιασε η αστυνομία. Στη συνέχεια μας πήραν κατάθεση για να μας πάνε αυτόφωρο. Θυμάμαι τους αστυνομικούς να λένε: “κακοποιός, Αλβανός εγκληματίας”. Την άλλη μέρα μας πήγαν στον εισαγγελέα για να μας δικάσουν. Και αποφάσισαν να αφήσουν ελεύθερους τους φίλους μου μόνο - εμένα όχι. Εμένα αποφάσισαν να με διώξουν με απέλαση. Όταν άκουσα τη λέξη “απέλαση” άρχισαν τα μάτια μου να δακρύζουν, στο λαιμό αισθανόμουν σφιγμένος, τα είχα τελείως χαμένα. Άρχισα να σκέφτομαι τι θα συναντήσω μπροστά μου. Ότι θα πήγαινα στην Αλβανία, όπου λεφτά δεν είχα, σπίτι δεν είχα, ούτε δουλειά. Όπως ξέρετε όλοι, στην Αλβανία είναι πάρα πολύ δύσκολο να βρεις δουλειά και ιδιαίτερα όταν η οικογένεια σου είναι στην Ελλάδα. Φοβάμαι πως αν με απελάσουν θα αναγκαστώ να κλέψω ξανά για να ζήσω».
• 

  «Από τη στιγμή της σύλληψής μου το μυαλό μου είναι πολύ μπερδεμένο. Εκεί που σκέφτομαι κάτι καλό, κατευθείαν σκέφτομαι το ακριβώς αντίθετο. Δεν έχει ταραχτεί μόνο το μυαλό μου αλλά και το υποσυνείδητο και το σώμα μου. Έχουν περάσει δύο εβδομάδες από τη σύλληψή μου και τώρα αρχίζω να συνειδητοποιώ πού βρίσκομαι και τι έπαθα. Τις δύο πρώτες μέρες στο κρατητήριο συνεχώς έκλαιγα, ο ύπνος με έπιανε από εξάντληση. Με το που άνοιγα τα μάτια μου και καταλάβαινα πού βρισκόμουν, σπάραζα πραγματικά. Όσο περνούσαν οι μέρες, έβρισκα σιγά-σιγά τον εαυτό μου, γιατί γεννιόταν μια ελπίδα μέσα μου πως θα δω και πάλι τον ουρανό... Όσος καιρός κι αν περάσει θα περιμένω. Αρκεί να μην ξανακυλήσω στα ναρκωτικά, γιατί αυτά μ’ έχουν φέρει εδώ και τις δύο φορές. Ούτε εγώ ο ίδιος δεν ξέρω αν θα πάρω πάλι ναρκωτικά. Θα το μάθω μετά την αποφυλάκισή μου».
• 

  «”Τι γιο έκανα εγώ… εγκληματία;”: αυτά ήταν τα τελευταία λόγια που άκουσα από τη μάνα μου… ‘Εχω να τη δω τρεις μήνες. Ζει στην Αλβανία με τα αδέλφια μου. Κανείς δεν ενδιαφέρεται για μένα από τη στιγμή που μπήκα εδώ μέσα. Νιώθω τόσο μόνος, που αναζητώ την “οικογένεια” μέσα στη φυλακή. Βλέπω τη μάνα μου στα όνειρά μου και πάντα ξυπνάω με άσχημη διάθεση. Γιατί δε με κατάλαβε ποτέ; Γιατί δε νοιάστηκε ποτέ για το πώς νιώθω και τι θέλω από τη ζωή; Τη θυμάμαι να δουλεύει και να μεγαλώνει τα αδέρφια μου, όχι να ασχολείται μαζί μου… Μου λείπει… αλλά είναι πολύ μακριά για να της το πω!!».

''ΚΛΕΙΣΑΜΕ'' 

ΟΡΙΣΤΙΚΑ ΤΙΣ ΣΕΛΙΔΕΣ

ΤΟΥ 11ου ΤΕΥΧΟΥΣ( ΜΑΡΤΗΣ 2013)

ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΑΣ!!!
 

• Εδώ 3ο
• ΄Εγραψαν για μας
• Βιβλιοπαρουσίαση
• Μαρτυρικές πόλεις...Ανώγεια Κρήτης ...Αφιέρωμα
• Η τέχνη πάει σχολείο...Οδυσσέας Ελύτης-Αφιέρωμα
• Τ΄άστρα του 3ου
•  Σχολείο Ανηλίκων Φυλακών Αυλώνας
• Πρώτα αθλητές και μετά πρωταθλητές
• Συνεντεύξεις:Λαυρέντης Μαχαιρίτσας-Μανώλης Γλέζος-Σάννυ Χατζηαργύρη-Ατρόμητος Περιστερίου-Χριστίνα Καραβασίλη
• Πρόσωπα και απόψεις
• Τα πάντα γύρω από την εφηβεία
• Μουσικό αφιέρωμα-RHCP
• Προγράμματα σχολείου-Comenius-Αγωγή Υγείας 

Η ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗ-ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ